Hayatta karşılaştığımız bazı ayrıntıların, aslında hayatımızın esas anlamı olduğunun hiç farkına vardınız mı? Çoğu insana önemsiz gözüken bu ayrıntılar, hayatın anlamının ta kendisidir. Sir Kuralları son maddede yazdığım gibi. Ayrıca çok bilinen bir söz vardır: "Öğretmen olunmaz, öğretmen doğulur" diye. Aşağıda bu konuları içeren güzel bir hikaye var. Sonuna kadar okumanızı tavsiye ediyorum.

Öğretmenin; 5.sınıf öğrencileriyle ilk günüydü ve en önde, sırasına adeta çökmüş gibi oturan küçük bir öğrenci dikkatini çekti. Adı Roy'du ve onun diğer çocuklarla oynayamadığını ve mutsuz olduğunu fark etmişti. Çalıştığı okulda, her öğrencinin geçmişteki kayıtlarını incelemekle de görevlendirilmişti ve Roy'un dosyasını incelediğinde şaşırmıştı.

Birinci sınıf öğretmeni: "Roy, zeki bir çocuk, her an gülmeye hazır, ödevlerini düzenli olarak yapıyor, çok iyi huylu ve arkadaşları onunla olmaktan mutlu." diye yazmıştı.

İkinci sınıf öğretmeni: "Roy, mükemmel bir öğrenci, arkadaşları tarafından sevilen biri, fakat evde annesinin hastalığı onu üzüyor ve sanırım evdeki hayatı zorlaştı." diyordu.

Üçüncü sınıf öğretmeni: "Annesinin ölümü onun için çok zor oldu. Babası ona yeterince ilgi gösteremiyor ve eğer bir şeyler yapılmazsa evdeki olumsuzluklar onu etkileyecek." diye yazmıştı.

Dördüncü sınıf öğretmenine gelince: "Roy içine kapanık ve okula hiç ilgi göstermiyor, hiç arkadaşı yok ve bazen sınıfta uyuyor." demişti.

Öğretmen şimdi sorunu anlamıştı. Yeni yıl geldiğinde öğrencileri ona güzel kağıtlara sarılmış süslü kurdelelerle paketlenmiş yeni yıl hediyeleri getirmişlerdi. Ancak Roy'un hediyesi, kaba bir kağıda beceriksizce sarılmıştı. Bunu diğer öğrencilerin önünde açmak istemedi. Arkadaşları, paketten çıkan; birkaç taşı düşmüş bileziği ve üçte biri dolu parfüm şişesini görünce gülmeye başladılar fakat öğretmen, bileziğin ne kadar zarif olduğunu söyleyerek ve parfümden de birkaç damlayı bileğine damlatarak onların bu gülmelerini bastırdı.

Roy, o gün okuldan sonra öğretmeninin yanına gelerek; "Öğretmenim, bugün hep annem gibi koktunuz" dedi. Çocuklar gittikten sonra öğretmen uzun bir süre ağladı. O günden sonra da çocuklara okuma, yazma ve matematik öğretmekten önce, onları eğitmeye karar verdi. Roy'a ve diğer öğrencilerine özel bir ilgi gösterdi. Onlarla çalışırken, zekalarının tekrar canlandığını hissetti. Öğrencilere cesaret verdikçe ve onlara sevgisini gösterdikçe, onlar da gelişiyorlar ve başarıları daha da artıyordu. Yılın sonuna kadar Roy, sınıfın en çalışkan öğrencilerinden biri olmuştu.

Bir yıl sonra, kapısının altında bir not buldu. Roy'dandı. Tüm yaşantısındaki en iyi öğretmenin kendisi olduğunu yazıyordu. Ondan yeni bir not alana kadar 6 yıl geçti. Son notunda liseyi bitirdiğini ve sınıfındaki en iyi öğrenci olduğunu ve onun hâlâ hayatında gördüğü en iyi öğretmen olduğunu yazıyordu.

Dört yıl sonra, bir mektup daha aldı Roy'dan. Bu arada zamanın onun için zor geçtiğini çünkü üniversitede okuduğunu ve iyi dereceyle mezun olmak için çok çaba sarf etmesi gerektiğini yazıyordu. Ve hâlâ o, hayatında tanıdığı en iyi öğretmendi. Dört yıl daha geçti ve bir mektup daha geldi. Çok iyi bir dereceyle üniversiteden mezun olduğunu ama daha ileriye gitmek istediğini yazıyordu. Ve hâlâ onun en çok sevdiği öğretmeniydi. Bu kez mektubun altındaki imza biraz değişikti. Çünkü Roy artık tıp doktoruydu.

Bu hikaye burada bitmedi. Roy'un öğretmeni ilkbaharda bir mektup daha aldı. Roy bir kızla tanıştığını ve evleneceğini yazmıştı. Babasının birkaç yıl önce öldüğünü, öğretmeninin damadın anne ve babası için ayrılan yere oturup oturamayacağını soruyordu. Tabii ki oturabilirdi. Tahmin edin ne oldu? Roy'un öğretmeni törene giderken özenle sakladığı birkaç taşı düşmüş olan o bileziği taktı, Roy'un ona verdiği ve annesi gibi koktuğunu söylediği parfümden sürmeyi de ihmal etmedi.

Birbirlerini sevgiyle kucaklarken Roy, öğretmeninin kulağına "Bana inandığınız için çok teşekkürler, kendimi önemli hissetmemi sağladığınız için ve beni böyle değiştirdiğiniz için de..." diye fısıldadı. Öğretmeni gözünde yaşlarla ona karşılık verdi: "Yanılıyorsun Roy. Ben değil, asıl sizler bana, önemli olduğumu hissetmemi öğrettiniz. Sizlerle karşılaşıncaya kadar ben bu duyguyu hiç tatmamıştım."

Yeni yazımda buluşuncaya kadar hoşçakalın. Kendinizi, ailenizi, derslerinizi ve beni sakın ihmal etmeyin.
I love you.