Dört tane mum usul usul yanıyordu. Ortalık öylesine sessizdi ki mumların konuşmalarını duyabiliyordunuz.

Birinci mum dedi ki: "Ben BARIŞ'ım! Ama kimse benim yanmama yardımcı olmuyor. Sanırım yakında söneceğim."
Alevi hızla azaldı ve sonunda tamamen söndü.

İkinci mum:"Ben VEFA'yım! Ne yazık ki artık vazgeçilmez değilim. Onun için bundan sonra yanıp durmamın bir anlamı kalmadı."
Sözlerini tamamladığında esen hafif bir rüzgar onu söndürdü.

Sırası geldiğinde üçüncü mum hüzünlü bir sesle dedi ki: "Ben SEVGİ'yim! Yanacak gücüm kalmadı. İnsanlar beni unuttu, değerimi anlamıyorlar. En yakınındakileri bile sevmeyi unuttular." Ve daha fazla beklemeden sönüp gitti.

Ansızın odaya bir çocuk girdi ve üç mumun yanmadığını gördü. "Neden yanmıyorsunuz? Sizin sonsuza kadar yanmanız gerekmiyor muydu?" dedi ve ardından ağlamaya başladı.

O zaman dördüncü mum konuşamaya başladı. "Korkma, ben yandığım sürece öteki mumları da yakabiliriz, ben UMUT'um! Çocuk parıldayan gözlerle umut mumunu aldı ve öteki mumları birer birer yaktı.

UMUT ışığı yaşamımızdan hiç eksik olmamalı ki, onunla birlikte VEFA'yı, BARIŞ'ı ve SEVGİ'yi yaşatabilelim!

Canım Sir'üm,
Biz her zaman umut ışığını yaşamımızdan eksik etmeyeceğiz. Çünkü biz sizin çocuklarınızız. Sizin öğrettiklerinizin bir aynası olarak bütün herkesle paylaşmak istedim, bu öyküyü. Sizi seviyorum, kocaman kucaklıyorum. :)

Merhaba Burcu'm.
Gerçekten çok güzel bir öykü yollamışsın, sana çok teşekkür ederim. Benim öğrettiklerimi uygulayanlardan olduğun için ayrıca teşekkür ederim. Öykünde geçen "Vefa" kelimesini o kadar unuttuk ki, gençlerin bu kelimenin anlamını bile bildiklerinden şüpheliyim. Bu nedenle, anlamını buraya yazmak iyi olacak. Vefa demek, sevgi bağlılığı demek. Bize yapılan iyililikleri karşılıksız bırakmayıp, zamanı gelince onları bizim de yapmamız ya da en azından anmamız demek, vefa borcumuz olanlar; yaşarken veya öldüklerinde bile. Öykün için tekrar teşekkür ederim. Umarım mesaj yerine ulaşmıştır. Görüşmek üzere.

Sir...

Date: 18:25 Sunday, 18.December.2005