Tatilde de sizleri ihmal etmeyip, yazılarımı, gördüğünüz gibi sürdürüyorum. Beğeneceğinizi umarak, yedinci hikayemize başlıyorum:

Yaşlı bir marangozun, emeklilik çağı gelmişti. Patronuna, çalıştığı Konut Yapım işinden ayrılmak ve eşi, büyüyen ailesi ile birlikte daha özgür bir hayat sürmek isteğinden söz etti. Aldığı ücretini elbette özleyecekti. Ne var ki patronu, yetenekli işçisinin ayrılma kararına üzüldü ve ondan, son bir ev daha yapmasını rica etti. Marangoz kabul etti ve işe girişti, ancak gönülsüz çalıştı. Baştan savma bir işçilik yaptı ve kalitesiz malzeme kullandı. Aslında, kendini adamış olduğu mesleğine, böyle son vermek ona yakışmamıştı.

İşini bitirdiğinde, patronu, eve bakmak için geldi. Dış kapının anahtarını marangoza uzattı. "Bu ev senin" dedi, "Sana benden hediye". Marangoz şoka girdi. Ne kadar utanmıştı! Keşke yaptığı evin, kendi evi olduğunu bilseydi! O zaman onu böyle yapar mıydı?

Bizim için de, bu böyledir. Her yeni günde, kendi hayatımızı kurarız. Çoğu zamanda, yaptığımız işe elimizden gelenden daha azını koyarız. Sonra da, şoka girerek, kendi kurduğumuz evde yaşayacağımızı anlarız. Eğer tekrar yapabilsek, çok daha farklı yaparız. Ne var ki, geriye dönemeyiz.

Marangoz sizsiniz. Her gün bir çivi çakar, bir tahta koyar, ya da bir duvar dikersiniz. Hayat; bir, kendin yap tasarımıdır. Bugün yaptığınız davranış ve seçimler, yarın yaşayacağınız hayatı kurar. Öyleyse onu akıllıca kurun. Yaptığınız her işi, elinizden gelenin en iyisi olmasına özen gösteriniz.

Sekizinci yazımda buluşuncaya kadar hoşçakalın. Kendinizi, ailenizi, derslerinizi ve beni sakın ihmal etmeyin.
I love you.