Mutluluk; tarifi pek çok olan bir konu, ancak ben sizlerle Alfred D'Souza'nın güzel bir yazısıyla bu tarifi biraz açıklayayım istedim. Yazılarımın tümü için geçerli olan bir kural var. Yazımı okuduğunuzda size hiç bir şey ifade etmiyorsa, bir süre bekleyin ve eminim o konu sizi ilgilendirdiği gün yazımın anlamını çok daha iyi kavrayacaksınız. Bu; tok birine yemek beğendirmek kadar zordur ama eğer aç birine yemek beğendirmek isterseniz, bu hiç de zor olmaz. Çünkü zaten açtır ve yemeğin tadını herkesten çok daha iyi alır. İşte benim yazılarım da aynen bu şekilde.

Şimdi yazıma geçebilirim. Açsanız hemen anlayacağınız, toksanız, acıkınca anlayacağınız bir yazı:

Uzun bir süre, güzel hayat başlamak üzere diye düşündüm, gerçek güzel hayat.
Ama hep bir engel vardı önümde.
Öncelikle yapılması gereken bir şey, bitmemiş bir iş, tamamlanması gereken bir hizmet, ödenecek bir borç...
Hemen sonra güzel hayat başlayacak.
Sonunda anladım ki, hayat zaten bu engeller.
Bu bakış; mutluluk için bir yol olmadığını, aksine mutluluğun kendisinin asıl yol olduğunu görmeme yardımcı oldu.

Öyleyse yaşanan her anın keyfini çıkarmalı ve bu anlar, paylaşılacak özel birileri ile geçirildiğinde daha da çok keyfi hissedilmeli.
Zamanın kimseyi beklemediğini unutmamak lazım.

Öyleyse, daha fazla mutlu olmak için;
Okulun bitmesini,
Okula geri dönmeyi,
On kilo vermeyi,
On kilo almayı,
Üniversite Sınavını kazanmayı,
Üniversiteyi bitirmeyi,
Çocuk sahibi olmayı,
Çocukların büyüyüp evden ayrılmalarını,
İşe başlamayı,
Emekli olmayı,
Evlenmeyi,
Boşanmayı,
Cuma akşamını,
Pazar sabahını,
Yeni araba veya ev almayı,
Araba veya evin borcunun bitmesini,
İlkbaharı,
Yazı,
Sonbaharı,
Kışı,
Ayın birini,
Ayın on beşini,
Şarkınızın radyoda çalmasını,
Birilerinin sizi anlamasını,
Ölmeyi,
Yeniden doğmayı
Beklemeyin ve lütfen artık anlayın; mutlu olmanız için şu andan daha iyi bir zaman yoktur.
Mutluluk bir yoldur, hedef değil.

Yeni yazımda buluşuncaya kadar hoşçakalın. Kendinizi, ailenizi, derslerinizi ve beni sakın ihmal etmeyin.
I love you.